“อายุปูนนี้แล้ว จะไปทำอะไรไหว”
หากใครยังเชื่อว่าอายุมากแล้วคงทำอะไรไม่ไหว เรื่องราวของแม่แอ๋ว ป้าหา และลุงณรงค์ ที่ทั้ง 3 คนมีอายุเลยวัยเกษียณมาแล้วกำลังบอกว่า “ไม่เป็นความจริง” เพราะ “อายุไม่ใช่ข้อจำกัด” ของการเรียนรู้สิ่งใหม่ และไม่ว่าเราจะอยู่ในวัยไหน ก็เริ่มต้นได้เสมอ
แม่แอ๋ว ชุติมณฑน์ รัตนเศรษฐ์ยุทธ วัย 72 ปี เจ้าของร้านน้ำปั่นที่เริ่มเรียนรู้การขายผ่านเดลิเวอรีในวัย 70 ปี
ป้าหา อังคณา แตงเนียม วัย 68 ปี พนักงานโครงการซีเจ ซีเนียร์ พลัส ผู้ค้นพบความหมายใหม่ของชีวิตหลังเกษียณ ผ่านการกลับมาทำงานอีกครั้ง
และคุณลุงณรงค์ เตปิลัย วัย 68 ปี ช่างใหญ่แห่ง “จ้างวานข้า” ผู้เป็นแรงบันดาลใจและจุดเริ่มต้นสำคัญของโครงการ ก่อนจะส่งต่อโอกาสให้ผู้สูงวัยอีกหลายคน
เรื่องราวของพวกเขาไม่ได้พูดถึงเพียงการเริ่มต้นสิ่งใหม่ แต่ยังสะท้อนสิทธิพื้นฐานที่ผู้สูงวัยทุกคนพึงมี นั่นคือสิทธิที่จะเลือกใช้ชีวิต เรียนรู้ ทำงาน สร้างรายได้ และมีส่วนร่วมกับสังคมอย่างมีความหมาย โดยไม่ถูกตัดสินจากอายุ
อายุอาจเปลี่ยนบทบาทหรือจังหวะชีวิตของเรา แต่ไม่ควรเป็นเหตุให้ใครถูกปิดกั้นโอกาส การมองว่าผู้สูงวัย “ทำไม่ได้” หรือ “เรียนรู้สิ่งใหม่ไม่ได้” อาจนำไปสู่การเลือกปฏิบัติด้วยอายุ หรือ Ageism ซึ่งลดทอนทั้งคุณค่าและศักยภาพของผู้คน
จึงเป็นหน้าที่ร่วมกันของครอบครัว ภาคธุรกิจ และหน่วยงานต่าง ๆ ที่จะเปิดพื้นที่ สนับสนุน และเชื่อมั่นในศักยภาพของผู้สูงวัย เพราะทุกคนมีสิทธิที่จะเติบโต เรียนรู้ และใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าได้ในทุกช่วงวัย
