อายุ 60 เป็นช่วงเวลาที่ถูกกำหนดให้เป็นเส้นเกษียณอายุตามเกณฑ์ค่าเฉลี่ยของคนไทยรวมทั้งในอีกหลายประเทศ เช่น อินเดีย มาเลเซีย ยูเครน เปรู เกาหลีใต้ ฯลฯ แต่สำหรับผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุ 60 กลับเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไปในแบบที่ตัวเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เรากำลังพูดถึง ‘เจียงซูเหมย’ หรือ ‘คุณยายเจียง’ผู้หญิงที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้มาเกือบตลอดชีวิต จนกระทั่งเธอเริ่มเรียนเขียนอักษรจีนตอนอายุ 60 ปี เริ่มเขียนหนังสือตอนอายุ 75 ปี และสามารถตีพิมพ์หนังสือเล่มแรกของตัวเองได้สำเร็จตอนอายุ 76 ปี
ชีวิตของคุณยายเจียงไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เธอเกิดในปี พ.ศ.2480 ท่ามกลางภาวะสงครามและความยากลำบาก ทำให้ไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือ ต้องใช้ชีวิตเกือบทั้งชีวิตเป็นแรงงานชั่วคราวและแม่บ้านที่คอยดูแลลูกหลาน
จุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้คุณยายได้เริ่มเรียนรู้ใหม่อีกครั้งมาจากความห่วงใยของลูกสาวที่ไม่อยากเห็นแม่เศร้าโศกกับการจากไปอย่างกะทันหันของพ่อด้วยอุบัติเหตุ ก็เลยสอนให้แม่อ่านหนังสือ เนื่องจากไม่ได้เข้ารับการศึกษาในระบบ คุณยายเจียงจึงใช้วิธีการเรียนรู้ที่สร้างสรรค์และไม่ยึดติดกับรูปแบบเดิม เธอแต่งคำกลอนสั้น ๆ เพื่อช่วยในการจำตัวอักษรและเสียงอ่าน เมื่อเจอคำที่เขียนไม่ได้เธอจะเว้นช่องว่างไว้ แล้วให้ลูกสาวช่วยเขียนลงในสมุดบันทึก เพื่อใช้ลอกและจดจำในภายหลัง แต่งเนื้อเพลงและขอให้เด็ก ๆ เขียนเนื้อเพลงนั้นลงบนกระดาษ เพื่อที่เธอจะได้อ่านตัวอักษรแต่ละตัวในขณะที่ร้องเพลงซ้ำไปซ้ำมา และถ้าพบตัวอักษรที่ไม่รู้จักในแผ่นพับ ป้ายรถเมล์ หรือป้ายร้านค้า คุณยายก็จะเดินไปถามคนอื่น นอกจากนี้คุณยายยังใช้การดูโทรทัศน์และอ่านหนังสือของนักเขียนชื่อดังอย่าง ‘มั่วเหยียน’ (Mo Yan) เพื่อเพิ่มพูนทักษะการจำตัวอักษร โดยมีเป้าหมายหลักคือการจำตัวละครให้ได้มากขึ้น
“ฉันไม่กลัวที่เริ่มต้นช้า แต่ฉันกลัวว่าจะมีอายุขัยสั้น ดังนั้นอย่าได้ขี้เกียจ”
ความทุกข์ยากที่เคยเจอในชีวิตกลายเป็นแรงบันดาลใจให้คุณยายเขียนเรื่องราวต่าง ๆ ผลงานเขียนของเธอถูกเผยแพร่ทางอินเทอร์เน็ตโดยลูกสาวของเธอซึ่งเป็นนักเขียนเช่นกัน จากนั้นเธอก็ได้รับโอกาสในการตีพิมพ์หนังสือ
ในปี 2556 บทความของคุณยายเจียงได้รับการตีพิมพ์ในนิตยสารต่าง ๆ และในเดือนตุลาคมปีเดียวกันนั้น คุณยายก็ได้ตีพิมพ์ผลงานชิ้นแรกของตัวเองเรื่อง “ยามบ้านเมืองวุ่นวาย ยามชีวิตยากจน” และได้เป็นสมาชิกของสมาคมนักเขียนแห่งประเทศจีนในปี 2558
นอกจากการเขียนแล้ว คุณยายยังเรียนวาดภาพและเขียนพู่กันจีนอีกด้วย คุณยายเคยพูดไว้ว่า “เมื่อฉันแก่ตัวลง ฉันอยากเป็นนักเขียน จิตรกร นักเขียนพู่กันจีน และหญิงชรา”
มีบางคนบอกว่าเรื่องราวที่คุณยายเจียงเขียนทำให้ช่วงเวลาที่ยากลำบากหวนกลับมาอีกครั้ง และทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บปวดใจ แต่คุณยายบอกว่า “เมื่อคุณอ่านหนังสือของฉัน อย่าร้องไห้และอย่าเสียน้ำตาเลย ทุกอย่างเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว หากไม่มีความทุกข์ยากมากมาย ฉันก็คงไม่สามารถเขียนหนังสือเหล่านี้ได้ ฉันเขียนเกี่ยวกับความยากลำบากในอดีตเพื่อให้คนหนุ่มสาวได้ชื่นชมความสวยงามของปัจจุบัน”
แม้จะอายุเกือบ 90 ปี แต่คุณยายก็ยังคงเขียนหนังสือ ออกกำลังกาย และกินอาหารที่มีประโยชน์ต่อสุขภาพ เพราะคุณยายมีอีกหนึ่งเป้าหมายสำคัญนั่นคือการมีชีวิตอยู่ให้ถึง 130 ปี
ขอบคุณภาพจาก
เว็บไซต์โซหู (搜狐)
อ้างอิง
https://worldpopulationreview.com/country-rankings/retirement-age-by-country
https://www.chinawriter.com.cn/n1/2019/0916/c403994-31354140.html?hl=th-TH
https://www.xinhuanet.com/politics/2019-10/08/c_1125076631.htm
https://english.news.cn/20240307/f90de9cd3c6d455983fe2bdf4e9669e2/c.html?utm
https://www.youtube.com/watch?v=N7t3JhU0JSE
