“เด็กเมื่อวานซืน มนุษย์ป้า มนุษย์ลุง อายุปูนนี้แล้วจะไหวเหรอ ทำไมไม่เลี้ยงหลานอยู่บ้าน หรือ พวกเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” เราน่าจะเคยได้ยินคำเหล่านี้กันบ่อยครั้งทั้งในโลกความเป็นจริงและโลกออนไลน์ จนบางครั้งเราคุ้นชิน ใช้กันติดปาก แต่รู้หรือไม่ว่าภายใต้เบื้องหลังคำเหล่านี้ได้แสดงถึง “วยาคติ” (Ageism) หรือการเหยียดอายุ ที่กำลังลดทอนคุณค่าและหมิ่นแคลนศักยภาพของคนต่างวัย
มนุษย์ต่างวัย Talk กับประสาน อิงคนันท์ คุยกับ คุณวสันต์ ภัยหลีกลี้ กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ (กสม.) เกี่ยวกับ “วยาคติ” (Ageism) หรืออคติและการเลือกปฏิบัติโดยใช้อายุหรือวัยเป็นเกณฑ์ในสังคมไทย สิ่งนี้ไม่ได้ส่งผลแค่การดูหมิ่นกันจากคำพูด แต่กลายเป็นการแสดงถึงการไม่เคารพในสิทธิของคนและกัน ในมิติต่าง ๆ เช่น การทำงาน สาธารณสุข หรือแม้แต่สิทธิการใช้ชีวิตประจำวันพื้นฐาน จนนำมาสู่การจำกัดศักยภาพและศักดิ์ศรีของมนุษย์
โดยเฉพาะในกลุ่มผู้สูงอายุ คำพูดที่เกิดจากอคติแห่งวัยเหล่านี้ส่งผลให้สิทธิของผู้สูงอายุถูกมองข้าม และยังเป็นการสร้าง Mindset ตอกย้ำให้กับสังคมและผู้สูงอายุเองว่าเป็นวัยที่หมดคุณค่า ถูกกันออกจากการขับเคลื่อนสังคม ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อผู้สูงอายุเท่านั้นแต่ยังส่งผลต่อคนในทุกวัยเช่นกัน









































































































































